Η συνάντηση Μητσοτάκη -Ερντογάν πραγματοποιήθηκε σε μια εποχή αυξημένης ρευστότητας.
Οι ενεργειακές ανακατατάξεις, η ταχύτητα των πολιτικών αλλαγών και η ευρύτερη αναδιαμόρφωση των γεωπολιτικών ισορροπιών συνθέτουν ένα νέο επικίνδυνο και κατ’ ανάγκη απαιτητικό περιβάλλον.
Σε αυτό το περιβάλλον, που ο διάλογος αντισταθμίζει την αβεβαιότητα, δεν αποτελεί ένδειξη υποχώρησης, δεν αποτελεί «προδοσία», «επικίνδυνο συμβιβασμό», «μυστικές υποχωρήσεις», αποτελεί πράξη ευθύνης, ιδίως όταν οι συνθήκες είναι δυσμενείς. Η απουσία του διαλόγου δημιουργεί κενά που συχνά καλύπτονται από ένταση και καχυποψία.
Έτσι λοιπόν σε μια εποχή πολλαπλών αβεβαιοτήτων και κατακερματισμένης πραγματικότητας, η διαχείριση και διατήρηση διαύλων επικοινωνίας είναι εθνικό καθήκον. Η ψυχραιμία, η θεσμική συνέπεια και η εθνική αυτοπεποίθηση συνιστούν τη μόνη ασφαλή στρατηγική.
Είναι εύκολο να υψώνεις τη σημαία της πατριωτικής αγανάκτησης και είναι δυσκολότερο να εξηγήσεις πώς ακριβώς διαχειρίζεσαι ένα δύσκολο, απρόβλεπτο γείτονα χωρίς να οδηγηθείς είτε στην αδράνεια είτε στην κρίση.
Ερωτήματα προκαλεί η προβληματική στάση ορισμένων πρώην πρωθυπουργών και πρώην στελεχών της Ν.Δ. Οι υπαινιγμοί περί «εθνικής προδοσίας» διαβρώνουν τη θεσμική συνέχεια της παράταξης και τελικά την αξιοπιστία της χώρας.
Μιλούν για «εθνική προδοσία», αδιαφορώντας για την απάντηση που είχε δώσει στη Βουλή ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής: «υπάρχουν τρεις τρόποι για την επίλυση των διεθνών διαφορών, ο διάλογος, η διαιτησία και ο πόλεμος και πως για να αποκλείσεις τον πόλεμο πρέπει να επιδιώκεις το πρώτο, έστω και αν η διένεξη προκύπτει από αξιώσεις που θεωρείς απαράδεκτες, ανύπαρκτες και άδικες».
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο για εσωτερικές εκκαθαρίσεις ούτε πολιτική νοσταλγία. Κλασική περίπτωση υποκειμενικότητας εναντίον αντικειμενικότητας.
Η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν έλυσε τα ελληνοτουρκικά, αλλά έδειξε ότι η Ελλάδα μπορεί να συνομιλεί χωρίς φόβο και χωρίς φαντασιώσεις. Η συνάντηση δεν είναι αδυναμία, είναι ένδειξη δύναμης και αυτοπεποίθησης.
Η βεβαιότητα πως η αμυντική σχέση με τις Η.Π.Α. και η ένταξη στην Ευρώπη προσφέρουν ασπίδα ασφαλείας που επιτρέπει την αδράνεια στα ελληνοτουρκικά, έχει παρέλθει.
Ζούμε το τέλος μιας όμορφης ιστορίας και στην αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό.
Αντί λοιπόν να ανακυκλώνουμε τη συζήτηση, αν ο διάλογος είναι προδοσία, είναι καλύτερο να επενδύουμε ενέργεια και χρόνο σε μια συζήτηση που γίνεται πια εξαιρετικά επείγουσα.
Μιχάλης Βασ. Σούμπλης
